Maiłem dziś napiasć o czymś zupłenie innym, ale cóż – jak mus to mus.
Miłaeś jakiklowiek probelm z przecztyaniem tego tekstu?

Jeśli NIE – to właśnie znaczy, że przaletjuesz wzrokeim po tekście.

Jeśli TAK – to znaczy, że blisko Ci do stania się wtórnym analfabetą bo literujesz słowa :)

ale… kompletnie nic ze sobą nie współgra. :(
To tak jakby pójść na koncert orkiestry złożonej z wybitnych muzyków, która z niewiadomych powodów – złego dyrygenta? – nie potrafi wspólnie dobrze zagrać i co chwilę słychać fałsz psującycały efekt.

Tak samo jest w tym serialu choć z jednym zastrzeżeniem – ewidentnie źle dobrani są aktorzy. To widać , słychać i czuć.
Na dodatek są źle prowadzeni przez reżysera – nic między nimi nie iskrzy, nie widać żadnych relacji, a same sceny to jakiś zlepek szablonów, a nie opowieść.

W efekcie całość kompletnie bez ikry, a przecież każdy odcinek zapowiada się frapująco.

Oglądajcie i uczcie się jak nie robić filmów :(

5 000 bibliotek x 15 osób x 25 zł = 1 875 000 zł

Prawie 2 miliony złotych !

Co roku jestem okradany przez Buraczaną z 2 milionów złotych, tylko dlatego, że pozwala ona działać bibliotekom.

Ale w imię czego jestem tak okradany?
Dlaczego moja twórczość pisana ma być gorsza od innego typu twórczości (jak np. muzyka, filmy czy oprogramowanie) i nie chroniona skutecznie?
Chyba nikt nie zechce mi wmówić, że istnienie bibliotek w XXI wieku w środku Europy uzasadnione jest brakiem dostępu do kultury i walką z anafalbetyzmem?
A jeżeli tak to dlaczego ja mam ponosić koszty tej walki a nie Państwo?  Skoro ono godzi się na biblioteki to powinno płacić mi tantiemy i rekompensować strat?  Tak czy nie?

Uprzedzając :
1) Co do założeń – jeżeli jakaś książka jest popularna to na pewno jest we wszystkich bibliotekach i jeszcze częściej wypożyczana. Oznacza to, że autorzy popularnych książek tracą jeszcze więcej!
2) Tak, wiem, że takie wyliczenia są o kant dupy Jarosława bo nigdzie nie ma bezpośredniego przełożenia na to, że klient na pewno kupi książkę jeśli nie będzie mógł jej wypożyczyć z biblioteki.  Ale w takim schemacie wyliczeń – cała kasa klientów leżąca w ich kieszeniach jest tak naprawdę nasza – lubują się oszołomy z pod znaku wojny ze swoimi klientami.
3) Nie zmienia to jednak tego, że bez wątpienia istnienie bibliotek obniża nakład sprzedaży książek. :(

]]> http://www.arnoldbuzdygan.com/?feed=rss2&p=1161 0 http://www.arnoldbuzdygan.com/?p=1149 http://www.arnoldbuzdygan.com/?p=1149#comments Sun, 29 Aug 2010 10:37:36 +0000 admin http://www.arnoldbuzdygan.com/?p=1149 Czytaj dalej →]]>

Leśne grzyby - przyczyna niepotrzebnych tragedii.

Czy ktokolwiek przy okazji ocknie się i zastanowi jaki sens ma wystawianie siebie i swoich dzieci na takie ryzyko przez jedzenie polnych i leśnych grzybów?
Bo przecież tej tragedii -  i setkom takim przypadków każdego roku – można  było w prosty sposób uniknąć.

Wiem, że głęboko w jaźni ludzkiej natury siedzi zbieractwo, objawiające się dziś grzybo i jagodobraniami , a w miejskiej wersji kolekcjonerstwem wszelkiej maści i zakupoholizmem.
Ale czy nie można iść na grzyby z aparatem  – choćby tym z telefonu – zamiast koszykiem? I  zająć się jedynie ich fotografowaniem tak jak ma to miejsce w przypadku foto-polowań na ptaki? A potem spokojnie zjeść grzyby z hodowli? Bo to wystarcza by się nimi nie struć a różnica w smaki żadna lub niewielka:)
No dobra, rozumiem, że są tacy smakosze, którzy odróżniają smak jednych grzybów od innych. Ale ile ich jest w naszej populacji, która nie odróżnia smaku pepsi od coli i jednej marki piwa od drugiej?
Dziesięciu, dwudziestu ?
A jeśli nie daje się zmienić przyzwyczajeń ludzi i ich pędu do jedzenie leśnego runa to dziwi mnie, że nikt jeszcze nie wypuścił na rynek czegoś takiego jak papierek lakmusowy – czyli jakieś taniego testera wykrywającego trujące substancje w samodzielnie przygotowywanych przyprawach grzybowych.
Polacy są zbyt niefrasobliwi i nie byłoby zbytu?

Ciekawe jaki morał wyciągną Polacy z tragedii Tomka.
Czy taki, że nie warto ryzykować czy jednak nic się nie zmieni?
Chyba jest za mało apeli o zmianę przyzwyczajeń :(

Wykorzystałem fotografię Grzybobranie zrobioną przez Piotra Wojtkowskiego

PIS też przegrało choć im się wydaje, że są wygranymi.

Przegrały też firmy robiące sondaże -  25% głosujących odmówiło odpowiedzi ankieterom co znaczy, że Ci ludzie po ostatnich „aferach” uznali takie badania za WCIELONE ZŁO.

No i ostatecznie przegraliśmy my Polacy – naszą szansę na odmianę losu, w efekcie za dwa, góra trzy pokolenia rozpłyniemy się w  żywiole żywotnych narodów.  Szkoda tylko naszej mowy. No, ale cóż… skoro jako naród jesteśmy debilami to może i lepiej.

PO przegrała już wtedy gdy postawiła na zadufanego w sobie  dziaduszka Bronka z kaznodziejską  manierą w wymowie, zamiast na młodego, energicznego i wbrew pozorom wystarczająco doświadczonego życiowo i obytego dyplomatycznie – Radka.   Bronisław walił gafę za gafą i z każdym kolejnym dniem zniechęcał do siebie coraz bardziej pokazując, że jest nieodrodnym członkiem swojej partii, a nie mężem stanu lub choćby kandydatem na niego. W końcu rozmemłał kampanię w jakichś bzdurach o zgodzie, czyli złapał się na stary lep PISiorów, wyciągany w każde wybory.   Głupiec czy kie licho?
W zasadzie cały czas podrygiwał jak mu PISiory do marsza pogrywały, a naród wg jednych durny, a wg mnie złośliwie przekorny wystawił mu za to laurkę.

PISiory zaś już roją sobie o zwycięstwie w wyborach parlamentarnych.
Nic z tego!
Tym razem nie będzie do wyboru tylko dwóch kandydatów i wyborcy z lewizny już będą miały na kogo głosować.
I nie będą to siepacze PIS.
Skończy się także jazda na smęcie tragicznej śmierci brata – za rok NIKT poza rodzinami nie będzie o tym już pamiętał. A nawet jeśli to bez emocji.

Aż się chce zakrzyczeć – Boże dobij szybko tą Polskę, po co się tyle ma męczyć?

Woda jest mętna – żeby nie powiedzieć: brudna – i zimna.

Do tego wiatr przenikliwie mroźny, nawet gdy świeci słońce pełną parą i jest 40 stopni.  W efekcie wystarczy się zmoczyć w wodzie lub spocić na słońcu by potem zdrowo oberwać po gnatach od tego wiatru.
Oczywiście o ile w ogóle słonko przebije się przez chmury, bo trafić na słoneczną pogodę nad Bałtykiem to trzeba mieć farta.

Poza tym wszędzie nad morzem jest koszmarnie drogo – taniej za nocleg i jedzenie płaciłem nawet w Hiszpanii – a atrakcje?
Że co!? Jakie atrakcje !?

Dlatego nie dziwi mnie podejście mojego znajomego, który na wakacje woli jeździć do Chorwacji choć mieszka… w Gdyni :)

Pierwszy raz nostalgia dopadła mnie kilka miesięcy temu w drodze do Rygi.  Stanąłem wtedy w szczerym polu żeby rozruszać sobie nogi. Wokół mnie rozciągało się otulone księżycową poświatą nizinne pustkowie, upstrzone kłębami mgły ścielącymi się nieregularnie w zagłębieniach terenu. I choć w aucie słodko spały moje dwie ukochane istoty  to przed oczami stanęły mi od razu podobne klimaty z mojego dzieciństwa nad łąkami Widawy. Zdałem sobie wówczas sprawę, że rzeką która odcisnęła się w moim jestestwie jest Widawa, a właściwie  jej konkretny odcinek, płynący na długości Zgorzeliska.  Jeśli śni mi się jakaś rzeka to właśnie ona.

Drugi raz dopadła mnie przy porządkowaniu szuflad gdy znalazłem stare zdjęcia, klisze i pamiętniki. Wtedy uświadomiłem sobie jak mało na co dzień pamięta się z dawnych lat i że ostatnie 20 lat minęło dosłownie jak jeden dzień. Nawet nie wiem kiedy…

Są jednak i mniejsze, częstsze nostalgie – przywołują mi je z pamięci różne zdarzenia z Adasiem, nawet te z najmłodszych lat, których ponoć się w zasadzie nie pamięta. A ja dziwnym trafem pamiętam.
Na przykład to najstarsze – gdy moją irytację wzbudzało wymawiane przez rodziców słowa „już„, „zaraz” , „chwilę”. Miały one mnie uspokoić, że to czego właśnie pragnę i  chcę nadejdzie już, zaraz, ale działało wręcz odwrotnie! A ja nie umiałem jeszcze wtedy tego rodzicom przekazać, czyli musiałem być naprawdę mały. Pamiętam to doskonale i dlatego staram się unikać takich słów przy moim synu, choć to unikanie słabo wychodzi ;(
Przypominam sobie też scenę jak zbierałem z brzegu morza prześliczne kamyki i chwaliłem się swoją zdobyczą mamie, oraz moje głębokie rozczarowanie, że tracą one swój urok po wyschnięciu.  Brak w tym wspomnieniu mojej siostry, pozwala mi datować to wspomnienie na niespełna drugi roku życia.  Niestety ojciec nie zapamiętał tamtych wczasów, więc nie mogę tego potwierdzić na 100% 
Notabene ze wspólnych wczasów z rodzicami pamiętam też tylko nieliczne  zdarzenia jak zejście na plażę w Jarosławcu, znalezienie parawanu gdzieś w lesie, śmiertelny wypadek traktorzysty gdy spacerowaliśmy wokół jakiegoś słonego jeziora. Wbrew staraniom rodziców by razem spędzać wakacje – niewiele tych wspomnień pozostało. I to głównie u mnie bo moja siostra i ojciec praktycznie NIC nie pamiętają.
Więc czy warto jako rodzic nadmiernie się starać?
Inne bardzo, bardzo stare wspomnienie to obrona siostry przed atakiem koguta, który był prawie naszego wzrostu. Pamiętam też, że kompletnie nie rozumiałem o co chodzi, gdy ojciec uspokajał  potem Anetę, że nie będzie już kłopotu z tym kogutem bo trafił do niedzielnego rosołu. Jak to do rosołu!?  Przecież rosół się je! To wszystko chyba oznacza, że nie mogłem mieć wtedy więcej niż 3 lata.
Z ciut późniejszego dzieciństwa pamiętam, że pudełko zapałek kosztowało mnie 10 groszy, a 10 dkg cukierków 30 groszy, niektóre zabawy z Jackiem i Tomkiem,  w tym doskonale te związane z serialem „Kosmos 1999″, a potem z Ewą (w doktora) i Kaśką (całkiem niewinne).  Pamiętam pierwszy dzień w szkole – apel na szkolnym boisku w słoneczny dzień, była ze mną wówczas mama, pamiętam, że śmiertelnie nudziłem się na lekcjach czytania  bo już czytałem płynnie zanim poszedłem do szkoły.
Niestety rodzice nie robili nam praktycznie zdjęć i mam ich dosłownie kilka z dzieciństwa. 

Cała podstawówka, szkoła średnia, kolonie, obozy, biwaki i wczasy  to dosłownie kilkanaście, no może ciut więcej wspomnień. Dopiero lektura pamiętnika przywołuje większą ilość z jakichś normalnie nieosiągalnych zakamarków pamięci.
Jak długo jeszcze?
Czy aby na pewno pojemność naszej pamięci była tak duża jak to się powszechnie uważa?

O ostatnich latach to już w ogóle szkoda gadać. Tak dużo się działo, że ja nie wiem nawet kiedy te lata minęły.
Czasem łapię się, że ciągle wydaje mi się, że mam 21 lat. Tak właśnie, ni mniej ni więcej tylko 21 lat. Dlaczego? Kompletnie nie mam pojęcia.

Niewątpliwie byt kształtuje naszą świadomość czyli nas, tylko co z tego, jak tak niewiele się z tego bytu na codzień się pamięta, a sprawy kiedyś niezwykle ważne dziś są kompletnie zapomniane i wydają się nieistotnymi.
Co jest z tym czasem, że ciała zmarłych niedawno otacza się czcią i szacunkiem, a tych dawno temu poniewiera bez żadnych wyrzutów, problemów i emocji?
Im dawniej tym bardziej bezproblemowo vide „mumia” Oetziego, czy wszelakie ludzkie szczątki sprzed czasów nowożytnych, w tym czaszki i inne kości rozrzucone licznie po szkołach i muzeach. Mam wrażenie, że brak tu już zupełnie poczucia, że to nie tylko przedmiot, lecz część człowieka takiego jak my, że coś czuł, czegoś pragnął itd. itp.
Tak samo stanie się z nami – przestaniemy cokolwiek znaczyć dla kogokolwiek i czegokolwiek. W takich chwilach pojawia się jeszcze intensywniej pierwsze ważne pytanie z dzieciństwa – jaki to ma sens? Po co w ogóle się urodziłem i żyję?

Notabene – klisze filmowe kompletnie się nie sprawdziły, większość jest tak wyblakła i poniszczona, że ledwie co na nich widać, więc jak ktoś takie ma to niech skanuje póki się jeszcze da coś z nich wyciągnąć.
Dużo lepiej zachowały się zdjęcia, choć mam świadomość, że i one kiedyś wyblakną kompletnie. Na szczęście dziś można je już zeskanować i trzymać jako teoretycznie nieśmiertelne pliki.
Sprawdził się także pamiętnik – warto go było pisać i każdemu polecam. Nie żeby zapisywać każdy dzień bo to bez sensu, ale różne zdarzenia, myśli, uczucia – już tak.
Po latach fajnie się to czyta i… kompletnie się siebie samego nie poznaje :)

Co dziwne także obecne w studiu dziennikarki były jak z innej bajki – ich pytania były kompletnie z kosmosu, wręcz absurdalne!

Żeby w części dotyczącej polityki zagranicznej pytać o wojsko!?
Co jest!?

A odpowiedzi!? Jeszcze większa zgroza.
Panowie od razu zapomnieli się, że osobiście kandydują na urząd prezydenta i zaczęli gadać per „my” – jako przedstawiciele swoich partii. 

Co do wyniku to polegali obaj kandydaci  – niestety nie mamy szans na  objęcie prezydentury przez męża stanu.

Oczywiście Kaczyński poległ dramatycznie żenująco.  Pokazał, że dalej trawią go kompleksy niższości (bynajmniej nie tyczy to jego wzrostu) i to czego szuka to poklasku, poklepywań po plecach i pochwał. Na dodatek strzelił sobie w kolano gadką o gadaniu z Moskwą o Polakach na Białorusi.

Dramat!