Hipnoza – nauka hipnotyzowania krok po kroku.  Książka ta pozwala nauczyć się (skutecznie!) technik hipnotyzowania. Całą książkę możesz kupić w następujących miejscach (format w pdf, epub, mobi): legimi.com , arizo.netgumroad.com , rw2010.pl

Jeśli chcesz przeczytać  jej fragmenty kliknij więcej

R O Z D Z I A Ł I
W I A D O M O Ś C I O G Ó L N E
1. Definicja hipnozy.
O hipnozie wypowiadało się wielu badaczy, stworzono wiele teorii, hipotez oraz definicji, ale żadna z nich nie jest akceptowana przez wszystkich lekarzy. Taka sytuacja to wynik faktu, że zjawiska występujące w hipnozie występują także w innych stanach świadomości, a więc nie ma jednoznacznego fizjologicznego wyznacznika, który dawałby pewność występowania zjawiska. Większość naukowców przyjmuje poniższe określenie hipnozy:
„Hipnoza to stan zmienionej uwagi u podmiotu, który może zostać wywołany przez inną osobę lub pojawić się samoistnie, podczas którego różne reakcje podmiotu mogą pojawiać się spontanicznie lub w odpowiedzi na różne bodźce.”
Dziś wielu specjalistów jest zdania, że hipnoza jest jednym z autonomicznych stanów świadomości (występującym obok stanu jawy i snu) i może wystąpić u każdego człowieka jeśli wystąpią odpowiednie warunki – tak jak np. sen może wystąpić w najbardziej niekorzystnym momencie pod wpływem skrajnego wyczerpania. Przyjęcie takiego określenia hipnozy bardzo ułatwiło badania nad nią, ponieważ „oddemonizowało” ją. Pozwoliło także zrozumieć dlaczego różni hipnotyzerzy, nawet stosując te same techniki, osiągali różne efekty u tych samych hipnotyzowanych. Ale o tym dokładniej napiszę w innym rozdziale.
2. Mity i błędne wyobrażenia a rzeczywistość.
Mit 1 Hipnoza to coś z parapsychologii, zjawisko nadprzyrodzone, nie mające potwierdzenia naukowego. 5
– Fałszywy Hip n o z a z o s t a ł a z w e r y fik o w a n a n a u k o w o i j e s t w y k o r z y s t y w a n a w medycynie, nauce, a nawet w pracy policji.
Mit 2 Hipnotyzer to osoba obdarzona nadprzyrodzoną mocą.
– Fałszywy Hipnotyzerem może zostać każdy, kto jest choć trochę rozgarnięty. Wolberg w jednej ze swoich książek opisuje przykład kilkuletniej dziewczynki, która nauczyła się hipnozy oglądając film i skutecznie wypróbowywała ją na swoich rówieśnicach z przedszkola. Jednakże z powodu popularności tego mitu, może się okazać przydatne wytworzenie wokół własnej osoby aury tajemniczości w celu ułatwienia sobie zadania wprowadzania w trans niektórych osób.
Mit 3 Można zostać zahipnotyzowanym wbrew swojej woli.
– Fałszywy Każdy kto zdaje sobie sprawę, że jest hipnotyzowany może się temu przeciwstawić bez większego problemu. Niemniej osoba nieświadoma przeprowadzanej na niej hipnozy może zostać zahipnotyzowana, jednak nie można tutaj mówić, że nastąpiło to wbrew jej woli. Ponadto zdarzenie takie może mieć miejsce jedynie w bardzo nielicznych sytuacjach. Jedną z nich opiszę w jednym z następnych rozdziałów.
Mit 4 Zahipnotyzowany wykona wszystkie polecenia hipnotyzera.
– Fałszywy Osoba zahipnotyzowana nawet w najgłębszym transie podświadomie kontroluje sytuację i nie wykona poleceń niebezpiecznych dla siebie lub kolidujących z wyznawanymi przez nią normami.
Mit 5 Zahipnotyzowany posiada nadludzkie siły.
6
– Prawie prawdziwy W rzeczywistości następuje tylko maksymalne wykorzystanie wszystkich możliwości i ukrytych rezerw organizmu (psychicznych, intelektualnych i fizycznych), co sprawia, że wydaje się, iż zahipnotyzowany dysponuje nadludzką siłą. Podobne zjawisko występuje w skrajnym stresie np. człowiek uciekający przed psem rozwija, wydawałoby się niemożliwą dla siebie prędkość.
Mit 6. Hipnozie ulegają ludzie „słabi” a „silne” osobowości są odporne.
– Fałszywy Wręcz odwrotnie. Osobowości silne i zrównoważone są bardziej otwarte i nie boją się hipnozy. Osobowości „słabe” trudniej jej ulegają z powodu poczucia zagrożenia.
Mit 7 Można nie wyjść z transu hipnotycznego
– Fałszywy do szpiku kości Wyprowadzenie z transu jest łatwiejsze niż zahipnotyzowanie. Nawet gdyby zahipnotyzowany nie reagował na polecenia wyjścia z transu to pozostawiony sam sobie zapada w normalną drzemkę i budzi się już „odhipnotyzowany”.
3. Szk o dliwość hipnozy.
Żadne z dotychczas przeprowadzonych badań nie wykazało jakiejkolwiek szkodliwości hipnozy. Dotyczy to zarówno sfery cielesnej i duchowej człowieka. Samo zjawisko jest absolutnie naturalne i nieszkodliwe w tym sensie, że jest n i e w i ę c e j i n i e m n i e j szkodliwe niż inne stosunki interpersonalne. ( P r z e z s t o s u n ki interpersonalne rozumie się wszystkie jawne, werbalne, podświadome, fizyczne i psychiczne oddziaływania pomiędzy ludźmi).
Można więc komuś wyrządzić krzywdę, ale takie samo ryzyko istnieje w normalnych kontaktach międzyludzkich. Jeszcze raz zwrócę uwagę, że sam stan hipnozy nie jest szkodliwy a zaszkodzić mogą jedynie sugestie
7
hipnotyzera, np. poprzez niemożliwe do przewidzenia skojarzenia wywołujące stres. Także źle użyte polecenia mogą spowodować szkody np. przy demonstrowaniu nieczułości na ból nie można mówić: „ Nie czujesz swojej ręki, nie czujesz bólu…” , gdyż może to spowodować reakcję odwrotną i wywołać ból organiczny lub obezwładnienie ręki. Jeśli chcemy osiągnąć nieczułość na ból to używa się sugestii typu „… teraz przez chwilę nie będziesz czuł jak Cię dotykam, przez chwilę nie będziesz odczuwał przykrych wrażeń….”. Nie powinno się także zbyt często wykorzystywać tej samej osoby do pokazowych seansów hipnozy, gdyż gwałtowne wchodzenie w trans też powoduje stresy.
4. Podatność na hipnozę.
Podatnością na hipnozę nazywamy zdolność wchodzenia w trans hipnotyczny. Hipnotyzerzy uważają, że w hipnozę można wprowadzić zdecydowaną większość populacji. Zależy to głównie od stanu emocjonalnego hipnotyzowanego oraz wielu innych czynników. Często ta sama osoba raz wchodzi w głęboki trans, a innym razem tylko w płytki, albo w ogóle jest oporna. Dzieje się też odwrotnie. Osoba która do tej pory miała trudności w tym zakresie, nagle się ich pozbywa. Przy okazji warto zauważyć że osoby hipnotyzowane niejako „uczą się” wchodzenia w trans i z każdym następnym razem przychodzi im to łatwiej. Oczywiście nie jest to reguła. Jeden z hipnotyzerów (Kratochvil) twierdzi, że całkowicie (co nie znaczy, że trwale) niewrażliwych na hipnozę jest około 5 % populacji. W najgłębszy trans można wprowadzić około 25 % ludzi, a reszta osiąga różne pośrednie stany hipnozy. Część hipnotyzerów osiąga lepsze rezultaty co być może jest wynikiem lepszego podejścia do hipnotyzowanego, a może też odgrywa w tym duża rolę miejsce hipnotyzowania. Na przykład Bernheim twierdzi, że w szpitalu 80 % jego pacjentów osiągało stan głębokiej hipnozy, podczas gdy z osób hipnotyzowanych prywatnie tylko 20 %. Podatność na hipnozę nie zależy od płci, wykształcenia i inteligencji. Natomiast zależy od : -wieku – od 5 do 17 lat trochę większa niż w innych grupach wiekowych -stosunków pomiędzy hipnotyzerem a hipnotyzowanym (uprzedzenia i animozje źle rokują) 8
-wyobrażeń hipnotyzowanego dotyczących tego jak ma wyglądać hipnoza i hipnotyzer.
Warto zauważyć, że osoby będące somnambulikami ( śpiące głęboko, mające trudności z rozróżnieniem jawy od snu gdy się je budzi ) są bardzo podatne na hipnozę i łatwo wchodzą w głęboki trans.
5. Głębokość transu.
Przez głębokość transu rozumieć należy zdolność zahipnotyzowanego do wykonania sugestii zhierarchizowanych według poziomu trudności. Oznacza to, że im trudniejsze polecenia wykonuje zahipnotyzowany tym większa jest głębokość transu. Ponadto określenie głębokości transu pomaga hipnotyzerowi odpowiednio dobierać sugestie aby nie były one zbyt trudne do realizacji. Powszechnie stosuje się dwie skale dotyczące głębokości transu.
* Skala opisowa.
Wg Forela hipnozę dzielimy na trzy zasadnicze stadia :
-lekki (somnolencję czyli senność – charakteryzuje się znużeniem i relaksacją. -średni ( hipotaksję, czyli lekki sen) – hipnotyzowany nie może otworzyć oczu, ale nie traci pamięci. -głęboki (somnambulizm, czyli głęboki sen ) – hipnotyzowany może w transie otworzyć oczy, mówić i chodzić.
* Tabela punktowa Davisa i Husbanda
Tabela ta umożliwia zorientowanie się w jak głębokim transie jest hipnotyzowany na podstawie obserwacji jego reakcji. Ponadto umożliwia ona także pewną standaryzację wyników przy badaniach, gdyż jest dokładniejsza niż skala opisowa. Można więc przeprowadzić doświadczenie i stwierdzić, że osoba A będąc w 10 stopniu hipnozy zrobiła to i tamto a osoba B nie zrobiła tego. Dzięki temu można porównywać doświadczenia i weryfikować je ( potwierdzać lub zaprzeczać ich prawdziwości poprzez przeprowadzenie następnych doświadczeń ). 9
Głębokość Stopień Objawy
Oporny 0
Hipnoidalny 1 2 3
4 5
lekka relaksacja
trzepotanie powiekami pełna relaksacja ciała
Lekki trans 6 7 10 11
katalepsja oczna katalepsja kończyn katalepsja sztywna lekkie znieczulenie
Średni trans 13 17 18 20
częściowa niepamięć zdarzeń w hipnozie zmiany osobowości proste sugestie pohipnotyczne iluzje kinestetyczne
Głęboki trans 21 22 26
27
29 30
otwarcie oczu w transie trudne sugestie pohipnotyczne trudne sugestie pohipnotyczne
halucynacje słuchowe dodatnie
halucynacje słuchowe ujemne halucynacje wzrokowe ujemne
6. Testy podatności na sugestie.
1 0
Są one przydatne do określenia czy badana osoba jest podatna na hipnozę. Jednak nie zawsze osoby ulegające sugestiom daje się łatwo zahipnotyzować. Nie da się jednak ukryć, że osoby łatwo ulegające sugestiom są podatniejsze na hipnozę. W celu prostszego przedstawienia problemu przytoczę najwyżej kilka popularnych metod.
* Test zaciśniętej dłoni.
Jest to najczęściej stosowana przez hipnotyzerów metoda ze względu na jej prostotę i możliwość grupowego zastosowania. Testowana osoba siedzi wygodnie z zamkniętymi oczami. Polecamy jej skoncentrować się na wrażeniach płynących z ręki. Każemy jej zacisnąć dłoń na oparciu krzesła a potem sugerujemy, że jej ręka jest szczęką imadła które się na tym oparciu zaciska, coraz mocniej i mocniej. Potem sugeruje się, że szczęki te nie chcą się rozewrzeć pomimo prób. Następnie bacznie obserwujemy czy badany ma kłopoty z rozwarciem dłoni czy też nie. Im mocniej ktoś zaciska dłoń tym bardziej jest podatny na sugestie.
* Test lekkich rąk.
W tym teście osoba testowana stoi w drzwiach, dłonie zewnętrzną częścią oparte są o framugi. Oczy ma zamknięte. Każemy jej naciskać dłońmi framugi przez około jedną minutę. W tym czasie mówimy jej, że ma bardzo lekkie ręce, które same unoszą się do góry. Potem robi krok do przodu. Obserwujemy jak wysoko te ręce się unoszą. Im wyżej tym większa podatność na sugestię. Test ten jest obciążony pewnym ryzykiem interpretacyjnym, ponieważ unoszenie się rąk spowodowane jest po części, ciśnieniem rozkurczowym w mięśniach. Ma też jedną dużą zaletę umacnia wiarę w siłę hipnotyzera już przed rozpoczęciem hipnozy.
* Test spadającej monety.
Osobie testowanej kładziemy monetę na wierzchu wyciągniętej dłoni. Każemy jej zamknąć oczy. Podajemy sugestie, że dłoń się powoli obraca i moneta się zsuwa : „ na Twojej ręce leży moneta. Dopóki Twoja ręka jest w poziomie moneta spokojnie leży. Ale nagle zaczyna się powoli obracać, a moneta zsuwać po boku dłoni. Twoja ręka się obraca, a moneta zsuwa na lewą stronę. Nie pozwól jej upaść…”. Tekst ten powtarzamy kilkakrotnie. Jeżeli testowany ma wrażenia, że moneta mu się zsuwa to reaguje 1 1
odwróceniem ręki w przeciwną stronę. Jeżeli ktoś ma takie reakcje tzn. że jest bardzo podatny na sugestie. Mniej podatne osoby w ogóle nie reagują na ten test.
1 2
R O Z D Z I A Ł I I
T E C H N I K A W P R O W A D Z A N I A
W T R A N S
7. Rozmowa wstępna.
Poprawny przebieg hipnotyzowania powinien mieć następujący przebieg:
– Rozmowa wstępna – Ułożenie hipnotyzowanego – Wprowadzenie w trans – Pogłębienie transu – Wyprowadzenie z transu
Rozmowa wstępna jest bardzo istotnym etapem hipnozy, a pomimo tego, jest bardzo często pomijana (najczęściej z powodu lenistwa i nadmiernej wiary hipnotyzera w swoje siły). Rozmowa wstępna pozwala hipnotyzerowi zorientować się w wyobrażeniach jakie na temat hipnozy hipnotyzowana osoba. Wiedza ta pozwala hipnotyzerowi przyjąć najlepszy sposób postępowania z taką osobą.
W rozmowie wstępnej należy:
– dowiedzieć się od hipnotyzowanego co myśli i wie o hipnozie. Jeśli uważa hipnozę za coś tajemniczego to nie zawsze należy wyjaśniać jak jest naprawdę, ponieważ taka wiara może ułatwić wejście w hipnozę.
– zniwelować ewentualne lęki u hipnotyzowanego. Najczęściej ludzie boją się, że nie wyjdą z transu. Trzeba im wtedy wyjaśnić, że nie jest to możliwe, gdyż zahipnotyzowany zostawiony sam sobie zasypia, a wtedy wystarczy go tylko obudzić.
– zorientować się jaką technikę i jakie podejście wybrać.
1 3
8. Ułożenie osoby hipnotyzowanej.
Hipnotyzowany może leżeć lub siedzieć. Ważne jest aby znajdował się w wygodnej dla siebie pozycji.
W pozycji siedzącej najlepiej jak hipnotyzowany siedzi lekko przechylony na bok, opierając się bokiem ciała na bocznym oparciu. Jego głowa opiera się na zagłówku, a ręce leżą swobodnie na oparciach fotela. Nogi powinny być prawie wyprostowane i leżeć na niewysokiej pufie lub czymś do niej podobnym. Hipnotyzer w takim przypadku siedzi obok fotela, po przeciwnej stronie do tej, o którą opiera się hipnotyzowany.
W pozycji leżącej najlepiej jest, gdy hipnotyzowany leży na plecach, głowę ma uniesioną na niewielkiej poduszce, ręce zgięte w łokciach. Łokcie powinny być odsunięte od tułowia, a dłonie powinny się z nim stykać. W ten sposób ręce tworzą trójkąt z linią ciała.
Należy zauważyć, że u leżącej osoby często pojawia się uczucie zależności lub skojarzenia seksualne – może to ułatwić lub utrudnić proces hipnotyzowania. Podczas rozmowy wstępnej warto wyczuć czy uczucia te trzeba zniwelować, czy też właściwie wykorzystać.
9. Podejście do hipnotyzowanego.
Odpowiednie podejście do hipnotyzowanego to połowa sukcesu. W zasadzie wyróżnia się trzy podstawowe podejścia, na bazie których tworzone są różne modyfikacje. Oto one:
– dominujące – hipnotyzer jest autorytetem, wydaje polecenia, nie podlegające dyskusji. Hipnotyzowany utożsamia go z postacią ojca. Ten sposób najczęściej wykorzystywany jest przez hipnotyzerów estradowych.
– emocjonalno-macierzyńskie – hipnotyzer stwarza bardzo bliski, ciepły kontakt z hipnotyzowanym. Hipnotyzer utożsamiany jest z postacią matki.
– bierne – hipnotyzer tworzy wrażenie, że hipnotyzowany sam sobą kieruje i sam wprowadza się w trans. Ten sposób wykorzystuje się w przypadku
1 4
gdy mamy do czynienia z hipnotyzowanym, który jest nieufny wobec ludzi i akceptuje tylko siebie.
To, który sposób należy wybrać zależy od typu charakteru osoby hipnotyzowanej oraz od jej aktualnego humoru. Dlatego niezwykle istotna jest rozmowa wstępna, podczas której można zapoznać się z charakterem człowieka oraz jego obecnym samopoczuciem i humorem. Wybranie złego sposobu podejścia do osoby hipnotyzowanej może całkowicie uniemożliwić wprowadzenie jej w trans.
10. Rodzaje technik.
Jest tyle technik hipnotyzowania ilu hipnotyzerów, ponieważ każdy z nich opracowuje własne techniki. W tej książce przedstawię kilka klasycznych technik, które pozwolą opracować każdemu własne techniki. Przy hipnotyzowaniu najczęściej stosuje się analogie do snu i to z dwóch powodów. Po pierwsze, wchodzenie w trans jest bardzo podobne do zasypiania, a po drugie, ludzie łatwo kojarzą wrażenia ze snu, z wrażeniami płynącymi podczas relaksacji. Przy hipnotyzowaniu wykorzystującym analogie do snu stosuje się monotonne bodźce słuchowe, wzrokowe i dotykowe mające wywołać senność u hipnotyzowanego, a przez to przekonać go, że jego organizm poddaje się poleceniom hipnotyzera.
Najczęściej stosowane techniki to :
– Bernheima – Lewitacji ręki – Fiksacji wzroku – Estradowa
– W technice Bernheima – wmawia się ociężałość powiek, senność, niemożność otwarcia oczu. Jeżeli już to się osiągnie to wmawiamy ociężałość ręki, potem nóg i całego ciała. Cały czas nie zapominamy mówić o senności, uległości i spokoju. Nasze sugestie podajemy monotonnym i spokojnym głosem, tak aby spotęgować senność u hipnotyzowanego. Celem do którego dążymy jest opanowanie uwagi hipnotyzowanego.
1 5
– W technice lewitacji ręki – hipnotyzowanemu nakazujemy skoncentrować się na wrażeniach płynących z ręki. Następnie dotykamy delikatnie tą rękę jakimś przedmiotem, aby hipnotyzowany mógł lepiej się na niej skoncentrować. Sugerujemy rozluźnienie mięśni (jeśli hipnotyzowany to potrafi), bezwład i ciepło nóg i rąk. Potem podajemy sugestie unoszenia się ręki i kierowania się jej w kierunku twarzy lub innej części ciała. W czasie tego stopniowego ruchu podajemy sugestie wzmacniające np .”… gdy ręka dotknie Twojej twarzy to będziesz już głęboko spał…. „ itp. Zaletą tej metody jest to, że widać jak szybko reaguje hipnotyzowany więc można dostosować się do tempa jego reakcji.
– W technice fiksacji wzroku – hipnotyzowany wpatruje się przez dłuższy czas w jakiś przedmiot trzymany w odległości około 30 cm od oczu hipnotyzowanego. Jest to najbardziej znana technika hipnotyzowania i dość często stosowana. Naszym celem jest wywołanie znużenia i senności, po to aby zmęczone oczy same się zamknęły oraz niedopuszczenie do dekoncentrowania się hipnotyzowanego na innych myślach. W czasie wpatrywania się hipnotyzowanego w przedmiot fiksacji, podajemy sugestie o pieczeniu oczu, senności i ciężkości powiek. Jeśli hipnotyzowany zamknie oczy to dalej postępujemy tak jak w technice Bernheima.
– Technika estradowa – jest bardzo dynamiczną techniką. Wykorzystuje się w niej autorytet hipnotyzera oraz podświadomą chęć hipnotyzowanego do zaimponowania innym ludziom. Zachowanie hipnotyzera powinno cechować się władczością i absolutną pewnością siebie, tak aby jego sugestie były natychmiast wykonywane. Szybkie wykonanie pierwszych sugestii jest niezwykle istotne, gdyż umacnia to w hipnotyzowanym wiarę w umiejętności hipnotyzera. Jest to technika, która w największym stopniu wykorzystuje mity związane z hipnozą.
Dokładne przedstawienie i sposoby realizacji poszczególnych technik rozpoczynają się na stronie 27.
11. Pogłębianie indukcji.
Rozpoczyna się ono od momentu gdy hipnotyzowany osiągnie lekki trans, a celem jest wywołanie średniego i głębokiego transu. Jest to 1 6
zadanie najtrudniejsze, gdyż jak pamiętamy nie u wszystkich jesteśmy w stanie wywołać średni trans, a jeszcze mniej osób osiąga głęboki stan. Należy pamiętać, że tylko w hipnozie na estradzie konieczne jest osiągnięcie głębokiego stanu. W pozostałych przypadkach, aby osiągnąć jakiś założony przez nas cel ( np. do nauki języków obcych, pokonania złych przyzwyczajeń itp.) , wystarczy średni a nawet lekki poziom transu.
Trans pogłębia się poprzez podawanie coraz to trudniejszych do wykonania sugestii. Jednocześnie cały czas insynuuje się, że wykonanie danej czynności pogłębia trans.
W czasie średniego poziomu możliwe są do wykonania następujące czynności:
-nie odczuwanie wrażeń, bólu itp.- nazywa się to anestezją. (Ciekawe, że anestezję można osiągnąć już w lekkim transie, o czym wielu ludzi nie ma pojęcia).
-utrata pamięci podczas hipnozy oraz po jej zakończeniu (amnezja posthipnotyczna ) dotycząca tego co działo się podczas hipnozy.
-„przeniesienie się w czasie” np. powrót do zdarzeń z dawnego dzieciństwa. -podawanie sugestii nierzeczywistych np. wywoływanie złudzenia unoszenia się w powietrzu, pływania oraz znajdowania się w innych miejscach. – podanie sugestii posthipnotycznych. Niestety do sprawdzenia dopiero po wyjściu z transu. Gdy osiągniemy już średni poziom hipnozy możemy pokusić się o spróbowanie czy hipnotyzowany może otworzyć oczy i chodzić. Należy to robić bardzo ostrożnie, aby nie wywołać samodzielnej dehipnotyzacji zbyt trudnymi sugestiami. Jeżeli hipnotyzowany może je wykonać to znaczy, że osiągnęliśmy już głęboki poziom i możemy żądać wykonania dowolnie trudnych sugestii.
12. Sugestie pohipnotyczne.
Są najlepszym dowodem na to, że ktoś znajdował się w hipnozie. Jednocześnie ich niewykonanie nie oznacza, że się w niej nie było. Sugestią pohipnotyczną nazywamy polecenie wykonania dowolnej czynności po wyjściu z transu. Czynność ta jest wykonywana na umówiony sygnał. Sygnał ten, tak jak polecenie, istnieje w podświadomości człowieka. 1 7
Dlatego też po wykonaniu nawet absurdalnego polecenia tak jak np. otwarcia i ponownego zamknięcia okna jest ono tłumaczone racjonalnymi powodami. Sugestie pohipnotyczne podaje się w średnim i głębokim transie. Często wykorzystywanym poleceniem jest nakaz, aby osoba, która była hipnotyzowana, zapominała na klaśnięcie jedną z liczb. Po klaśnięciu prosi się o głośne odliczenie do dwudziestu. Jeśli polecenie jest wykonywane to osoba, która była hipnotyzowana „przeskakuje” daną liczbę lub co najmniej zacina się przy niej. Należy pamiętać, aby polecenie było możliwe do wykonania. W przeciwnym razie może wystąpić nerwica.
13. Wyjście z transu.
Jest najprostszą rzeczą w całym transie. Najczęściej stosuje się metodę powolnego odliczania do pięciu lub dziesięciu. Główną zaletą metody odliczania jest jej skuteczność i spokojny przebieg, dający zahipnotyzowanemu czas na przestawienie organizmu. Wyjście z transu rozpoczynamy od podania sugestii, że przy doliczeniu do liczby pięć (lub dziesięć) nastąpi wyjście z transu. Następnie liczymy powoli od jednego do pięciu (lub dziesięciu). Zwykle wyjście z transu następuje zaraz po wymienieniu liczby 5 (lub 10 ). Zdarza się, że zahipnotyzowany nie chce wyjść z transu bo np. bardzo dobrze się w nim czuje. Należy wtedy ponowić jeszcze raz próbę wyjścia z transu, a jeżeli to nie skutkuje, pozostawić hipnotyzowanego samego, tak żeby zasnął. Po krótkiej drzemce, obudzi się już poza transem. Z reguły hipnotyzowani nie pamiętają przebiegu transu. Dlatego trudno im uwierzyć, że odbył się on rzeczywiście. Jeżeli chcemy, aby zahipnotyzowany zapamiętał wszystko z transu, należy wydać w hipnozie polecenie nakazujące zapamiętanie przebiegu transu. Szczególnie trzeba o tym pamiętać wtedy, gdy hipnoza jest środkiem do nauki. Często zdarza się, że hipnotyzowany sam wychodzi z transu. Dzieje się tak wtedy, gdy sugestia jest zbyt trudna do wykonania lub koliduje z systemem wartości wyznawanym przez tę osobę. W takich sytuacjach hipnotyzowany najczęściej pamięta ostatnie polecenia. Warto mieć to na uwadze, jeśli nie chce się narobić sobie wrogów.
1 8
14. Kawa na ławę czyli przykłady transów.
W rozdziale tym przedstawię hipotetyczne przebiegi transów w różnych technikach. Nawiasy okrągłe (tak wygląda informacja o zachowywaniu się osoby hipnotyzowanej) zawierać będą informacje o zachowaniu hipnotyzowanego, natomiast komentarz zamieszczać będę w nawiasach kwadratowych [ tak wygląda mój komentarz od tego co się dzieje ].
Od tej chwili przyjmiemy dla uproszczenia, że hipnotyzowany ma na imię Adam [skrót A:], natomiast hipnotyzer Henryk [skrót H:].
H: Proszę się wygodnie położyć. (Adam leży na plecach, głowa uniesiona, oparta na poduszce, ręce zgięte w łokciach tworzą trójkąt z linią tułowia. Pod kolanami ma drugą poduszkę, która lekko unosi kolana ) [ jest to najwygodniejsza pozycja i jeśli to możliwe to warto ją stosować ]. H: Teraz leżysz spokojnie, a Twoje myśli krążą swobodnie. Jesteś spokojny i rozleniwiony. Twoje myśli są leniwe i monotonne. Jest Ci ciepło i wygodnie. Twoje powieki są ciężkie, ciążą Ci coraz bardziej. Masz ciężkie powieki i jeszcze cięższe…coraz cięższe… Powoli Twoje oczy się przymykają, przymykają… a powieki są bardzo ciężkie…bardzo, bardzo ciężkie…(gdy widzimy, że Adam zamyka oczy ) zamykasz oczy, Twoje oczy zamknęły się. [Jest to najgorszy etap dla Henryka, gdyż musi opanować wesołość Adama, która jest wywoływana nienaturalną tonacją głosu. Nie trzeba się zrażać n a w e t w y b u c h a mi ś mie c h u . P o d w ó c h , t r z e c h s alw a c h ś mie c h u hipnotyzowany „wypala się” i już jest łatwiej].
H: Leżysz wygodnie, jesteś senny, chce Ci się spać, bardzo chce Ci się spać, tak bardzo, że zaraz będziesz ziewał… będziesz ziewał…. Oddychasz spokojnie. Teraz będziesz oddychał w rytm moich poleceń. Na moje słowo „WDECH” robisz powolny głęboki wdech i wentylujesz płuca dopóki nie powiem „WYDECH”. Wtedy robisz spokojny długi wydech i na bezdechu czekasz, aż powiem „WDECH”. Zaczynamy. „WDECH”. (Adam wdycha powoli powietrze) zwracaj uwagę na wrażenia przy oddychaniu, myśl o tym co czujesz „WYDECH”. (Adam wydycha powietrze) jesteś spokojny i senny, oddychasz leniwie. (Adam wypuścił powietrze ) [ Przytrzymujemy go chwilę na bezdechu, ale nie za długo, żeby się nie zdenerwował. Najlepiej od 3 do 5 sekund ]. (Adam zrobił 5 wdechów i wydechów).
H: Teraz czujesz się rozluźniony i szczęśliwy Jesteś senny i rozluźniony. Chce Ci się spać. Już dawno tak dobrze się nie czułeś jak teraz. Twoje myśli 1 9
błądzą wokół… [ tu podajemy miłe dla Adama wydarzenia, o których dowiedzieliśmy się w rozmowie wstępnej np. z ostatnich wakacji]. Chce Ci się spać. Twoje ręce robią się ciężkie i ciepłe, czujesz przyjemne mrowienie w rękach. Ręce robią się ciężkie. Zapadasz powoli w sen. Masz coraz cięższe ręce i zasypiasz. Zasypiasz, ale ciągle słyszysz mój głos. Dociera on do Ciebie z oddali. Słyszysz go i zasypiasz. A Twoje ręce są coraz cięższe i cięższe. Masz tak ciężką rękę, że nie możesz jej nawet lekko unieść . [Dajemy Adamowi chwilę czasu, żeby mógł chcieć spróbować, ale nie na tyle długo, żeby mu się to udało]. Tak…, więc nie możesz jej podnieść, jesteś już w transie. Słyszysz mój głos i chętnie spełniasz moje prośby. Nadal Twoje ręce są ciężkie. Teraz także całe ciało robi się ciężkie. Czujesz jak całe Twoje ciało zagłębia się w kanapę. Skoncentruj się na tym odczuciu. Śpisz już głęboko chociaż słyszysz mój głos. Tylko mój. Nie interesują Cię inne głosy. Zapominasz o nich. Słyszysz tylko mnie, mnie. Śpisz….Teraz dochodzi do Ciebie odgłos morza. Szum fal i mój głos. Szum fal i mój głos. Szum fal. Twoje ciało robi się lekkie, jesteś lekki unosisz się na wietrze. Powoli unosisz się ponad plażą. Jesteś w powietrzu. Kołyszesz się raz w jedną raz w drugą stronę jakbyś był liściem i wciąż się unosisz. Unosisz się na taką wysokość jaka Ci odpowiada. Wisisz w powietrzu twarzą do dołu, a w górze świeci słońce mile grzejąc plecy. Unosisz się na wietrze i obserwujesz bawiących się ludzi. Jesteś lekki jak piórko i poruszasz się w powietrzu tak jak chcesz. Przepełnia Cię radość i zadowolenie. Chociaż spisz możesz mówić. Możesz mówić. Powiedz gdzie jesteś. [Gdyby Adam nie odzywał się to trzeba się wycofać i spróbować po pewnym czasie].
A: Leżę w powietrzu nad plażą.
H: Dobrze. Jest ładna pogoda świeci słońce, ale tak delikatnie jak zawsze wieczorem. Leżysz i wsłuchujesz się w szum fal. Ktoś obok Ciebie coś mówi. Czy słyszysz go. Co on mówi. [W tym momencie gdyby Adam nic nie słyszał to warto mieć umówioną osobę, która cicho powiedziałaby coś o zachodzie słońca. Wzmocniłoby to przekonanie Adama i ukierunkowało go].
A: Tak. Mówią o jakiejś sukience, że…
H: Dobrze. A czy nie chcesz popatrzyć się na zachód słońca? Zaraz będzie zachodzić. Choć jesteś senny to Twoje ciało jest lekkie jak piórko. Siadasz i patrzysz ponad wiatrochronem na zachód słońca. (Adam siada, ale oczy ma zamknięte). Otwórz powoli oczy, tak żeby zachodzące słońce Cię nie oślepiło. Powoli, o tak. (Adam otwiera oczy). Czyż to nie piękny widok?
2 0
A: Tak. Wspaniały. Wspaniała czerwień i ta chmura . [Pozwalamy mu na chwilę nieskładnej mowy].
H: Słońce już zaszło i robi się chłodno. Trzeba wstać i iść do domu. Spróbuj wstać, jesteś ociężały, ale postaraj się wstać . [ M o ż n a p o m a g a ć w e wstawaniu, podtrzymać]. (Adam wstał). Chodź idziemy. (Drepczemy przez chwilę w kółko). Teraz usiądźmy na ławce. Jesteśmy w pokoju. Znowu jesteśmy w pokoju. Powiedz, kogo widzisz w tym pokoju?
A: W pokoju widzę Ciebie, Darka i Jolkę.
H: W pokoju jestem tylko ja, oprócz mnie nie ma nikogo w pokoju. [
Po
cichu, prosimy Jolkę, żeby coś powiedziała do Adama] .
Jolka: Adam czy masz przy sobie zapałki?
A: (Krzycząc): Nie! Nie mam !
H: Adamie dlaczego krzyczysz ?
A: Słyszałem Jolkę. Pytała się czy mam zapałki.
H: To dlaczego jej po prostu nie odpowiedziałeś, tylko krzyczałeś ?
A: No… bo… pytała się gdzieś z domu.
H: Aha. A nie wiesz gdzie może być Darek ? Jeszcze przed chwilą tu był.
A: Nie wiem. Nie widziałem go.
H: OK. Teraz widzisz wszystkich, ale nie widzisz mebli, nie widzisz mebli. Możesz mi powiedzieć co robi Darek i Jolka ?
A: No… Darek wisi a Jolka siedzi w powietrzu, (Darek leży na kanapie, Jolka siedzi na krześle.
H: Czy mógłbyś podejść i podrapać Darka w plecy. (Adam podchodzi i próbuje sięgnąć do pleców Darka).
A: Nie mogę. On nie ma pleców. [Takie paranoiczne sytuacje mogą doprowadzić do dehipnotyzacji].
H: Możesz widzieć meble. Czy Darek dalej nie ma pleców ? 2 1
A: Ma, ale nie mogę go podrapać bo przeszkadza mi materac. Niech się odwróci.
H: To dlaczego wcześniej mówiłeś, że nie ma pleców ?
A: Tak powiedziałem…? [ C z ę s t o n a t a k t r u d n e p y t a nia nie d o s t a j e się żadnej odpowiedzi. Pytanie jest ignorowane i lepiej nie upierać się przy jego powtarzaniu].
H: Dobrze połóż się teraz spokojnie i odpoczywaj. Odpoczywaj. Miej przyjemne sny i pamiętaj, że na klaśnięcie zapomnisz o liczbie trzy. Jak raz klasnę to zapomnisz o liczbie 3. Gdy pstryknę palcami to znowu ją sobie przypomnisz. Leżysz spokojnie i zagłębiasz się w przyjemnych wrażeniach płynących z Twojego ciała. Za chwilę będę odliczał do pięciu. Gdy powiem pięć wyjdziesz całkowicie z hipnozy. RAZ – powoli budzisz się, DWA – jesteś coraz mniej senny, TRZY – coraz mniej senny, CZTERY – już prawie wyszedłeś z transu, PIĘĆ – obudziłeś się. (Adam wyszedł z transu. Rozgląda się po pokoju i jest trochę przytępiony. Próbuje sobie ułożyć co się działo).
H: Pamiętasz co robiliśmy ?
A: Nie. Pamiętam tylko, że miałem być hipnotyzowany i, że położyłem się na tej kanapie. Nic więcej nie mogę sobie przypomnieć.
H: Nie szkodzi. Darek opowie Ci później o wszystkim. Ciekaw jestem jak szybko potrafisz policzyć do 10. No spróbuj.
A: Dobrze, raz, dwa, trzy, cztery….dziesięć.
H: (Heniek klasnął) Spróbuj jeszcze raz.
A: Raz, dwa, eeee… cztery, pięć………dziesięć. [Część osób zacina się przy takiej sugestii pohipnotycznej, a część nie ma problemów z przeoczeniem nakazanej liczby].
H: (Pstryknął palcami). Nie wydaje Ci się, że przeoczyłeś jedną z cyfr ?
A: Tak, chyba za szybko liczyłem.
2 2
H: Nie, nie za szybko. Zapomniałeś bo Ci to nakazałem w hipnozie. Ale już więcej nie będziesz się mylił. Na dziś wystarczy.
TECHNIKA LEWITUJĄCEJ RĘKI
H: Proszę się wygodnie położyć. Teraz jedną z rąk proszę położyć na mojej dłoni. (Adam leży na plecach w pozycji opisanej powyżej, ale lewa ręka leży na dłoni Henryka. Druga dłoń Henryka przykrywa tą samą rękę od góry). H: Leż spokojnie, a Twoje myśli niech krążą wokół miłych tobie spraw. Robisz się spokojny i senny. Koncentrujesz się na bodźcach docierających do Ciebie z Twojej lewej ręki. Zwróć uwagę na przyjemne odczucia płynące z Twojej skóry na dłoni. Skoncentruj się na nich i kontempluj je (Adam zamyka oczy). [Przez chwilę pozostajemy bez ruchu].
H: Teraz Twoja ręka robi się ciężka i ciepła. Twoje obie ręce robią się ciężkie i ciepłe. Czujesz jak ciepło przenika Twoją rękę, przyjemne ciepło. Robisz się senny. Masz ciężkie ręce. Twoje ręce są ciężkie i ciepłe, a mięśnie rozluźnione. Powoli ciepło rozprzestrzenia się na całe ciało. Najpierw Twoje nogi zrobią się ciężkie i ciepłe, a potem całe Twoje ciało. Twoje nogi robią się ciężkie i ciepłe. Czujesz ciepło w nogach. Jeżeli poczujesz, że ciepło i ociężałość rozchodzą się po Twoich nogach to uściśniesz moją dłoń. Twoje nogi robią się ciężkie i ciepłe (Adam uciska rękę). Masz ciężkie nogi. Twoje ręce i nogi są ciężkie i ciepłe. Wkrótce cały będziesz się czuł ociężały, a Twoje ciało przenikać będzie wewnętrzne ciepło. Jednak najcięższa jest w tej chwili Twoja lewa ręka. Twoja lewa ręka jest najcięższa [W tym momencie przyciskamy od góry rękę Adama, aby wzmocnić wrażenie ciężkości]. Masz bardzo ciężką lewą rękę. Ale już niedługo. Zaraz zrobi się lżejsza. O… już chyba robi się lżejsza. [Zmniejszamy nacisk na rękę Adama]. Twoja lewa ręka jest coraz lżejsza i lżejsza. Jest tak lekka, że zaraz zacznie się unosić, zacznie się unosić. Masz lekką rękę i bez trudu unosi się ona i kieruje w stronę Twojego czoła. Im bliżej będzie celu w tym głębszej hipnozie będziesz się znajdował. Masz lekką rękę i ona właśnie zaczyna się unosić (H: zdejmuje swoją dłoń z dłoni Adama, ale bardzo płynnie, tak żeby Adam tego nie zauważył). Twoja ręka unosi się, a Ty zapadasz w coraz głębszą hipnozę. Powoli dociera do Ciebie tylko mój głos. Przestajesz słyszeć innych. A Twoja ręka unosi się coraz wyżej i wyżej. (Dłoń Adama unosi się lekko do góry) [sugestię o lekkości ręki powtarzamy kilkakrotnie, przetykając ją aluzjami o osiąganiu coraz głębszego transu, do czasu, aż Adam podniesie na tyle wysoko dłoń, że będzie musiał unieść łokieć]. Twoja cała ręka jest lekka jak piórko i bez

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *