To smutne przekonanie, że patrioci okazują się frajerami, o których po kilku miesiącach i tak wszyscy zapomną, nawet broniona przez nich Ojczyzna, chodzi za mną już od kilkunastu lat. A le dopiero film „Sztandar Chwały” skłonił mnie do podzielenia się refleksją sprzed wielu lat.
Kilkanaście lat temu poznałem przeszłość wożącego mnie windą towarową windziarza.
Oczywiście człowiek ten był patriotą i ciężko za ten patriotyzm zapłacił zdrowiem psychicznym
i stanem nerwów.  Ojczyzna  –  a jakże! – odwdzięczyła się mu… stanowiskiem windziarza.

Potem był reportaż o wiekowych Polakach, w którym to między innymi pokazano dziarskiego
jeszcze 100 latka mieszkającego w baraku bez wody, ogrzewania itd.
Człowiek ten zaliczył chyba wszelkie XX wojny obronne Polski, sowieckie, hitlerowskie mordownie,
obozy i zsyłki.
O dziwo – przeżył wszystko, a Ojczyzna mu się odpłaciła… właśnie tym barakiem, do którego musiał
nawet sobie nosić wodę ze studni.

Los patriotów walczących o uwolnienie Polski spod sowiecko-komunistycznego buta jest chyba wszystkim znany.

Ich oprawcy i utrwalacze ludowej władzy opływają w przywileje, ordery, tłuste emerytury, atrakcyjne nieruchomości
przyznane jeszcze za komuny. Oni sami – zdychają zwykle z głodu, a za więzienia, represje, zniszczone życia, rodziny, zdrowie itd. dostają od Ojczyzny… 300 zł jednorazowego odszkodowania.

Okazuje się jednak, że nie jest to tylko polska specjalność.
Jak pokazuje film „Sztandar Chwały” gdzie indziej jest tak samo.  Patrioci i bohaterzy przydatni są tylko wtedy
gdy Państwo może ich wykorzystać. Potem już nikt nie chce o nich pamiętać ani tym bardziej nagrodzić tych, którym tak wiele wielu zawdzięcza.

Jaki morał z tych bajek?  Można tylko zapytać a co Ty zrobiłeś dla Państwa?

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *